จากที่ Register งาน ReadCamp ไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน แรกๆแอบกลัวอยู่เพราะเราเองยังเด็กน้อยด้อยความรู้มาก รวมถึงไม่รู้ว่าจะเอาเรื่องอะไรไปพูดดี พอดีนึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่านมานานและชื่นชอบบทๆหนึ่งเข้า เลยอยากจะแบ่งปันความชอบนี้ให้กับคนอื่นๆได้ฟังกัน หนังสือนั้นชื่อว่า “มิยาโมโต้ มูซาชิ”
เริ่มพูดถึงบรรยากาศงาน ReadCamp หน่อยดีกว่า ต่างจากที่คิดเอาไว้เยอะมาก มีมากหน้าหลายตาและหลากหลายเรื่องราว (ชอบความหลากหลายตรงนี้มาก) ทำให้ไม่น่าเบื่อและได้เห็นมุมมองของคนอื่นๆในมุมที่เราไม่ได้นึกถึง
ในส่วนของ “มิยาโมโต้ มูซาชิ” สุดท้ายไม่ได้พูด เพราะคนโหวตน้อยเกินไป สรุปไว้ในนี้ดีกว่า ที่จริงไม่มีอะไรมาก แค่ประทับใจบทๆเดียวเท่านั้น เป็นช่วงที่ “มิยาโมโต้ มูซาชิ” ขอท้าสู้กับ “ยางิว เซกิซูไซ” ที่ได้ชื่อว่าเป็นสุดยอดนักดาบคนหนึ่งแห่งยุค แต่พอไปถึง มูซาชิกลับต้องผิดหวังเมื่อเจอบทๆนี้หน้าบ้านพักของเซกิซูไซ
ท่านขุนนางทั้งหลาย
ขอได้โปรดอย่าระแวงเลยที่เราจงใจปิดประตูไม่ต้อนรับ
และ
ขุนเขาแห่งนี้ไม่มีทั้งลาภ ยศ สรรเสริญ
มีแต่นกไนติงเกิลอันพิสุทธิ์ในท้องทุ่งเท่านั้น
หมายถึง การปิดประตูนี้ไม่ได้ปิดประตูไม่ต้อนรับเฉพาะผู้ฝึกฝีมือเท่านั้น แต่ปิดประตูไม่ต้อนรับทั้ง ลาภ ยศ ชื่อเสียง สรรเสริญ และความทะเยอทะยาน
ประจวบเหมาะกับเพิ่งได้เข้าไปดูบทสัมภาษณ์ของอ.สุวินัย ภรณวลัย ที่ท่านได้พูดถึงหนังสือ “มิยาโมโต้ มูซาชิ” รวมถึงยึดแนวทางของมูซาชิมาปรับใช้ในชีวิตประจำวันด้วย
คงต้องกลับไปอ่านอีกรอบ เพราะมุมมองตอนนี้กับมุมมองเมื่อ 5 ปีที่แล้วเริ่มต่างกัน
Post new comment